Jak jest zaimplementowany mechanizm rozszerzania funkcji na poziomie wewnętrznej architektury w Kotlin?

W Kotlin mechanizm rozszerzania funkcji jest zaimplementowany na poziomie kompilatora, a nie JVM. Podczas kompilacji rozszerzona funkcja jest przekształcana w metodę statyczną, która jako pierwszy parametr przyjmuje obiekt, dla którego wywoływane jest rozszerzenie. Oznacza to, że rozszerzenia nie zmieniają oryginalnej klasy ani nie dodają metod do bajtkodu klasy, lecz tworzą funkcje zewnętrzne z składnią wywołania przez kropkę.

Na przykład, rozszerzenie dla klasy String:

fun String.lastChar(): Char = this.get(this.length - 1)

val c = "Kotlin".lastChar()  // wywołanie rozszerzenia

Kompilator wygeneruje metodę statyczną, mniej więcej tak:

public static char lastChar(String receiver) {
    return receiver.charAt(receiver.length() - 1);
}

W ten sposób, rozszerzenia są cukrem składniowym, który nie zmienia struktury klas, lecz dodaje wygodny sposób wywoływania funkcji zewnętrznych.