Hoe implementeer je een gebruikersinterface in Android zonder XML?

We kunnen Kotlin/Java-code gebruiken om Views en ViewGroups programmatisch te maken en toe te voegen.

Voorbeeld van het maken van een TextView:

// TextView maken in code
val textView = TextView(context)
// Eigenschappen instellen
textView.text = "Hallo, wereld!"
textView.textSize = 20f
textView.setTextColor(Color.BLACK)
textView.gravity = Gravity.CENTER

// TextView toevoegen aan ViewGroup (bijvoorbeeld LinearLayout)
val linearLayout = LinearLayout(context)
linearLayout.orientation = LinearLayout.VERTICAL
linearLayout.addView(textView)

// Instellen van de root layout
setContentView(linearLayout)

Voor complexere interfaces wordt "programmatic" layout creatie gebruikt, door verschillende ViewGroup en View elementen te combineren.

Voordelen:

• Dynamische UI-creatie op basis van data of logica.
• Meer controle over het maken van componenten.
• Kan iets sneller zijn, omdat XML parsing wegvalt.

Nadelen:

• De code wordt minder leesbaar en omvangrijker voor complexe layouts.
• Het is moeilijk om het layout te visualiseren zonder de app te starten.
• Geen handige preview-tools zoals in XML.

In moderne benaderingen, zoals Jetpack Compose (dat Kotlin gebruikt), is de UI volledig declaratief in code geschreven, ter vervanging van XML.

Hier een voorbeeld in Jetpack Compose:

// In een @Composable functie definiëren we de UI
@Composable
fun Greeting(name: String) {
    Text(text = "Hallo, $name!")
}

// Deze functie gebruiken we in een Activity
class MainActivity : ComponentActivity() {
    override fun onCreate(savedInstanceState: Bundle?) {
        super.onCreate(savedInstanceState)
        setContent {
            Greeting("Wereld")
        }
    }
}