Hoe wordt het principe van afhankelijkheidsomkering toegepast in Clean Architecture om verantwoordelijkheden tussen lagen te scheiden?

In de Clean Architecture wordt het Dependency Inversion Principle toegepast om de verantwoordelijkheid tussen lagen als volgt te scheiden:

• Hoog-niveau modules (bijvoorbeeld bedrijfslogica) hangen niet af van laag-niveau modules (bijvoorbeeld gegevensaccessie-implementaties of UI), maar beide hangen af van abstracties (interfaces).

• Abstracties worden gedefinieerd in hogere lagen (bijvoorbeeld in de domeinlaag), en de implementaties van deze interfaces bevinden zich in lagere lagen (bijvoorbeeld in de infrastructuur).

• Dit stelt de bedrijfslogica in staat om onafhankelijk te zijn van implementatiedetails, wat testen, onderhoud en uitbreiding vergemakkelijkt.

Voorbeeld: in de domeinlaag wordt een repository-interface gedefinieerd:

interface UserRepository {
    fun getUser(id: String): User
}

In de datalaag wordt deze interface geïmplementeerd:

class UserRepositoryImpl : UserRepository {
    override fun getUser(id: String): User {
        // implementatie van database toegang
    }
}

De bedrijfslogica hangt alleen af van de UserRepository-interface, en de concrete implementatie wordt geïnjecteerd via de constructor of DI-container. Op deze manier zijn de lagen verbonden via abstracties, niet rechtstreeks.