Welke redenen maken het mogelijk om de TODO-directive te gebruiken met elk gegevenstype of structuur?

In Kotlin is de directive TODO() een functie die altijd een NotImplementedError-uitzondering werpt. Het is gedeclareerd met een returntype Nothing, wat betekent dat de functie nooit een waarde teruggeeft en de uitvoering onderbreekt.

Dankzij het type Nothing kan TODO() overal worden gebruikt waar elk datatype of structuur wordt verwacht. Dit maakt het mogelijk om een tijdelijke markering te plaatsen in de code zonder je zorgen te maken over het specifieke type van de teruggegeven waarde. Bijvoorbeeld:

fun getUser(): User = TODO("Implementeer het ophalen van de gebruiker")

val number: Int = TODO()

val list: List<String> = TODO()

Zo dient TODO() als een handig marker voor onafgewerkte code, waardoor de code gecompileerd kan worden en de plaatsen die nog moeten worden voltooid worden aangegeven, ongeacht het datatype.