Որտե՞ղ են պահվում օբյեկտները հիշողության մեջ։

Ներքին օբյեկտները սովորաբար պահվում են հողում (heap):

Հողը հիշողության տարածք է, որտեղ ծրագրի գործարկման ժամանակ դինամիկ կերպով հատկացվում են օբյեկտներ: Հողի վրա օբյեկտների կյանքի տևողությունը որոշվում է աղբամատ հավաքողով (եթե այն առկա է լեզվում) կամ բացահայտ ազատման միջոցով:

Ի տարբերություն հողի, ստեկում (stack) պահվում են տեղական փոփոխականներ հիմնական տիպերի, օբյեկտների հղումները և ֆունկցիայի կանչերի մասին տեղեկությունները: Ստեկի չափը ֆիքսված կամ սահմանափակ է, և տվյալները ստեկում ջնջվում են սահմանափակ տարածքից դուրս գալու ժամանակ:

Տարբերություն	Հող (Heap)	Ստեկ (Stack)
Նպատակը	Օբյեկտների, զանգվածների պահպանում	Հիմնական տիպերի, հղումների պահպանում
Նշանակում	Դինամիկ	Ավտոմատիկ
Կառավարում	Աղբամատ հավաքող / բացահայտ	Ավտոմատիկ
Արագություն	Ավելի դանդաղ	Ավելի արագ
Չափը	Լայնաշերտ, կարող է մեծ լինել	Ֆիքսված / սահմանափակ

Օրինակ Java-ում:

// Ստեկում պահվում է 'myObject' հղումը
MyClass myObject = new MyClass(); // Ob'եկտ MyClass-ը պահվում է հողում

int count = 10; // 'count' փոփոխականը ( primitives ) պահվում է ստեկում

Python-ում օրինակ:

# 'my_list' ստեկում, ցանկը հողում
my_list = [1, 2, 3]

# 'name' ստեկում (հղում), տողը հողում
name = "Alice"

age = 30 # Թվային արժեքը կարող է պահվել ինչպես ստեկում (փոքր արժեքներ), այնպես էլ հողում (Python-ի իրականացման վրա կախված)

Հատուկ տեղադրումը կախված է ծրագրավորման լեզվից, գործարկման միջավայրից և ճարտարապետությունից (օրինակ, escape վերլուծության դեպքում, օբյեկտը կարող է տեղակայվել ստեկում նույնիսկ հղումային տիպերի համար, RUST):