Ինչպես է իրականացվում Kotlin-ի ներքին ճարտարապետության մակարդակով ֆունկցիաների ընդլայնման մեխանիզմը?

Կոտլինում ֆունկցիաների ընդլայնման մեխանիզմը իրականացվում է կոմպիլյատորի մակարդակում, ոչ թե JVM մակարդակում: Կոմպիլյացիայի ժամանակ, ընդլայնված ֆունկցիան վերածվում է ստատիկ մեթոդի, որը որպես առաջին պարամետր ընդունում է օբյեկտը, որի համար կանչվում է ընդլայնումը: Սա նշանակում է, որ ընդլայնումները չեն փոխում սկզբնական դասը և չեն ավելացնում մեթոդներ դասի բայթկոդում, այլ պարզապես ստեղծում են արտաքին ֆունկցիաներ, որոնք կանչվում են կետով:

Օրինակ, String դասի համար ընդլայնում:

fun String.lastChar(): Char = this.get(this.length - 1)

val c = "Kotlin".lastChar()  // ընդլայնման կանչ

Կոմպիլյատորը կստեղծի ստատիկ մեթոդ, մոտավորապես այսպես:

public static char lastChar(String receiver) {
    return receiver.charAt(receiver.length() - 1);
}

Այսպիսով, ընդլայնումները սինտակսիկ շաքար են, որոնք չեն փոխում դասերի կառուցվածքը, այլ ավելացնում են հարմար միջոց արտաքին ֆունկցիաներ կանչելու համար։