Πώς να πραγματοποιήσετε μια ισοδύναμη διαίρεση χωρίς τη χρήση οριακών τιμών;

Ο διαχωρισμός σε ισοδύναμες κλάσεις χωρίς τη χρήση οριακών τιμών περιλαμβάνει τον ορισμό συνόλων εισόδων που αναμένεται να επεξεργάζεται το σύστημα με τον ίδιο τρόπο. Αντί να εστιάζουμε στα όρια της περιοχής, προσδιορίζονται τυπικοί εκπρόσωποι κάθε κλάσης.

Ο αλγόριθμος είναι ο εξής:

1. Ανάλυση απαιτήσεων: κατανοήστε τη λειτουργικότητα και καθορίστε ποια δεδομένα εισόδου επηρεάζουν τη συμπεριφορά του συστήματος.
2. Ταυτοποίηση κλάσεων: διαιρέστε τα δεδομένα εισόδου σε ομάδες που αντιπροσωπεύουν παρόμοιες καταστάσεις ή συνθήκες επεξεργασίας. Τα δεδομένα σε κάθε κλάση πρέπει να συμπεριφέρονται με τον ίδιο τρόπο.
3. Επιλογή εκπροσώπων: επιλέξτε έναν ή περισσότερους τυπικούς εκπροσώπους για κάθε κλάση, χωρίς να εστιάζετε στις ακραίες τιμές.
4. Δημιουργία δοκιμαστικών περιπτώσεων: χρησιμοποιήστε τους επιλεγμένους εκπροσώπους για να σχηματίσετε δοκιμαστικές περιπτώσεις.

Παράδειγμα: μια λειτουργία που δέχεται έναν αριθμό από 1 έως 100.

Αντί των ορίων (1, 100), μπορούν να οριστούν κλάσεις:

• Αριθμοί στην περιοχή (1, 100): π.χ., 5, 50, 95.
• Αριθμοί εκτός περιοχής (< 1): π.χ., -10, 0.
• Αριθμοί εκτός περιοχής (> 100): π.χ., 110, 200.

Για κάθε κλάση, επιλέγεται ένας εκπρόσωπος, π.χ.,

• Κλάση "Αριθμοί στην περιοχή": 50
• Κλάση "Αριθμοί εκτός περιοχής (< 1)": 0
• Κλάση "Αριθμοί εκτός περιοχής (> 100)": 150

Έτσι, οι δοκιμαστικές περιπτώσεις θα περιλαμβάνουν αυτούς τους εκπροσώπους, χωρίς να εστιάζουν ρητά στις οριακές τιμές 1 και 100.