Τι τύπο τυποποίησης υπάρχει στην Python: στατική ή δυναμική;

Δυναμική, αλλά με στοιχεία στατικής μέσω των annotations τύπων.

Στην δυναμική τυποποίηση, ο τύπος μιας μεταβλητής καθορίζεται κατά την εκτέλεση του προγράμματος βάσει της τιμής που της αποδίδεται.

# Δυναμική τυποποίηση: x μπορεί να πάρει διαφορετικούς τύπους δεδομένων
x = 10  # int
x = "γεια" # str

Από την έκδοση Python 3.5, έχουν προστεθεί annotations τύπων (type hints), που επιτρέπουν να δηλώσετε τον αναμενόμενο τύπο μιας μεταβλητής, ορίσματος συνάρτησης ή επιστρεφόμενης τιμής. Αυτό δεν καθιστά την Python μια γλώσσα με στατικό τύπο με την κλασική έννοια, αλλά επιτρέπει τη χρήση στατικών αναλυτών κώδικα (π.χ., mypy) για έλεγχο των τύπων πριν την εκτέλεση.

# Annotations τύπων
def greet(name: str) -> str:
    return f"Γειά σου, {name}"

ηλικία: int = 30

Οι βασικές διαφορές μεταξύ δυναμικής και στατικής τυποποίησης:

Χαρακτηριστικό	Δυναμική τυποποίηση	Στατική τυποποίηση
Ορισμός τύπων	Κατά την εκτέλεση	Κατά τη μεταγλώττιση
Έλεγχος σφαλμάτων τύπων	Κατά την εκτέλεση	Κατά τη μεταγλώττιση
Ευελιξία	Υψηλότερη	Χαμηλότερη
Απόδοση	Μπορεί να είναι χαμηλότερη (λόγω ελέγχων κατά την εκτέλεση)	Συνήθως υψηλότερη (οι τύποι είναι γνωστοί εκ των προτέρων)

Παρά τις annotations, η Python παραμένει μια γλώσσα με δυναμική τυποποίηση, καθώς ο έλεγχος των τύπων κατά την εκτέλεση συνεχίζεται, και μπορεί να δοθεί σε μια μεταβλητή μια τιμή διαφορετικού τύπου, ακόμα και αν υπήρχε μια συντακτική annotation. Οι annotations εξυπηρετούν στη βελτίωση της αναγνωσιμότητας του κώδικα, στην ευκολότερη αποσφαλμάτωση και στη χρήση εργαλείων στατικού ελέγχου.