Ποιο είναι το μεγαλύτερο μειονέκτημα του Ansible;

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του Ansible είναι η απόδοσή του όταν εργάζεται με μεγάλες υποδομές. Σε αντίθεση με λύσεις που χρησιμοποιούν agents (π.χ. Chef ή Puppet), το Ansible βασίζεται σε συνδέσεις SSH. Αυτό σημαίνει ότι για κάθε λειτουργία, το Ansible δημιουργεί μια νέα σύνδεση SSH με κάθε ελεγχόμενο κόμβο.

Τα προβλήματα που σχετίζονται με αυτό είναι:

• Φόρτωση στον ελεγκτικό κόμβο: Ο ελεγκτικός διακομιστής, από τον οποίο τρέχουν τα playbooks, πρέπει να δημιουργεί και να διατηρεί πολλαπλές συνδέσεις SSH ταυτόχρονα.
• Φόρτωση στους απομακρυσμένους κόμβους: Κάθε κόμβος διαχειρίζεται εισερχόμενες συνδέσεις SSH και την εκτέλεση των modules. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει αιχμές φόρτωσης, ειδικά όταν τρέχει παράλληλα σε πολλούς κόμβους.
• Καθυστερήσεις: Η δημιουργία σύνδεσης SSH παίρνει χρόνο, επιβραδύνοντας την εκτέλεση των εργασιών σε σύγκριση με agents που διατηρούν συνεχώς τη σύνδεση ή χρησιμοποιούν άλλα πρωτόκολλα.
• Έλλειψη διατηρητικής κατάστασης: Το Ansible είναι χωρίς κατάσταση (χωρίς διατήρηση κατάστασης) όσον αφορά τις μακροχρόνιες διαδικασίες φόντου. Εκτελεί την ενέργεια και τερματίζει τη συνεδρία. Για πολύπλοκα σενάρια παρακολούθησης ή συνεχούς συγχρονισμού, αυτό είναι λιγότερο αποδοτικό από έναν agent που μπορεί να παρακολουθεί συνεχώς την κατάσταση του συστήματος.

Παρόλο που το Ansible διαθέτει δυνατότητες βελτιστοποίησης (pipelining, caching γεγονότων), το βασικό μοντέλο εργασίας μέσω SSH περιορίζει την κλιμάκωσή του σε σύγκριση με λύσεις βασισμένες σε agents όταν διαχειρίζεται πολύ μεγάλο αριθμό ταυτόχρονα ελεγχόμενων κόμβων.