Γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε τον τύπο δεδομένων…

Η χρήση τύπων κινητής υποδιαστολής, όπως το double, για εξαιρέσεις δεν συνιστάται για αρκετούς λόγους:

Ανακρίβεια στην αναπαράσταση: Οι τιμές τύπου double μπορεί να έχουν σφάλματα στρογγυλοποίησης λόγω των ιδιοτήτων της εσωτερικής τους αναπαράστασης ως αριθμοί κινητής υποδιαστολής. Η σύγκριση εξαιρέσεων μπορεί να οδηγήσει σε ψευδώς θετικά ή παραλείψεις σφαλμάτων.
Έλλειψη σημασιολογίας σφάλματος: Το double δεν διαθέτει σαφή σημασιολογία για την ένδειξη συγκεκριμένου τύπου σφάλματος. Οι εξαιρέσεις πρέπει να ενημερώνουν σαφώς τι συνέβη, διευκολύνοντας την επεξεργασία και την αποσφαλμάτωση.
Πολυπλοκότητα επεξεργασίας: Η σύλληψη και επεξεργασία μιας εξαιρέσεως που είναι απλώς μια αριθμητική τιμή καθιστά δύσκολη τη δημιουργία κατανοητού και αξιόπιστου κώδικα.
Εξειδικευμένοι τύποι εξαιρέσεων: Η C++ παρέχει έναν ιδιωματικό τρόπο διαχείρισης σφαλμάτων μέσω εξειδικευμένων κλάσεων εξαιρέσεων που κληρονομούν από το std::exception. Αυτή η προσέγγιση είναι πιο ευανάγνωστη, επεκτάσιμη και ασφαλής.

Αντί για double για εξαιρέσεις, θα πρέπει να χρησιμοποιούνται:

Τα τυπικά κλάσεις εξαιρέσεων (π.χ., std::runtime_error, std::logic_error).
Εξατομικευμένες κλάσεις εξαιρέσεων που κληρονομούν από το std::exception για την αναπαράσταση συγκεκριμένων σφαλμάτων.

// Παράδειγμα χρήσης τυπικής εξαίρεσης
#include <iostream>
#include <stdexcept>

void process_data(double value) {
    if (value < 0) {
        // Χρήση εξειδικευμένης εξαίρεσης αντί για double
        throw std::invalid_argument("Η τιμή πρέπει να είναι μη αρνητική.");
    }
    // ... επεξεργασία δεδομένων
}

int main() {
    try {
        process_data(-1.0);
    } catch (const std::exception& e) {
        std::cerr << "Σφάλμα: " << e.what() << std::endl;
    }
    return 0;
}

Γιατί δεν πρέπει να χρησιμοποιείτε τον τύπο δεδομένων double για εξαιρέσεις;