Sınıflardan daha yüksek bir seviyede modülleri ayırmak için hangi ilkeleri kullanırdınız?

Daha yüksek seviyede modülleri ayırmak için aşağıdaki ilkeleri kullanırdım:

• Kapsülleme ve bağlılık ilkelerine göre (Cohesion & Coupling). Modüller mümkün olduğunca kendi kendine yeterli olmalı (yüksek bağlılık modül içinde) ve birbirine minimum bağımlılık (düşük bağlılık) olmalı. Bu, kodun test edilmesini, anlaşılmasını ve değiştirilmesini kolaylaştırır.
• Fonksiyonel alanlara göre. Modüller, iş mantığı veya belirli bir sorumluluk alanına göre gruplanır (örneğin, kullanıcı yönetimi, ödeme işleme, bildirim gönderimi).
• Mimari katmanlara göre. Çok katmanlı mimaride (örneğin, Sunum, İş Mantığı, Veri Erişimi), her katman ayrı bir modül veya modüller grubunu temsil edebilir.
• Tek sorumluluk ilkesi (Single Responsibility Principle - SRP) modüllere uygulanması. Bir modülün değişiklik yapma nedeni tek olmalı. Bu, SRP'nin daha büyük ölçekli genelleştirilmesidir.
• En az ayrıcalık ilkesi (Principle of Least Privilege). Modüller, gerçekten ihtiyaç duydukları verilere ve fonksiyonlara erişim sağlamalıdır.
• Gelecekteki değişiklikleri göz önünde bulundurarak. Mimari, potansiyel gelişmeleri ve gereksinim değişikliklerini dikkate alacak kadar esnek olmalıdır. Modüller, yeni fonksiyonların eklenmesini veya mevcutların değiştirilmesini kolaylaştırmak için birbirinden bağımsız olmalı.
• Kullanılan çerçeve ve desenlere göre. Modül yapısı, seçilen çerçeve tarafından veya desteklenebilir (örneğin, MVC'de, her V, M, C, ölçeğe bağlı olarak ayrı bir modüle veya modüller grubuna ait olabilir) veya mimari desenler (örneğin, DDD - Domain-Driven Design, toplamlar veya kümeler bazında bölme) tarafından belirlenebilir.

Bu ilkeler, uygulamanın daha yönetilebilir, ölçeklenebilir ve sürdürülebilir bir mimarisini oluşturmaya yardımcı olur.