Чӣ мекунед, агар дар байни таҳиягар ва тестер низоъ пайдо шавад?

Дар сурате муноқиша байни таҳиягар ва тесткунанда, муҳим аст, ки нақши миёнаравиро иҷро кунед ва сӯҳбати конструктивӣ барпо кунед.

1. Ҳар ду тарафро гӯш кунед — моҳияти номувофиқиро ва сабабҳои муноқишаро фаҳмед.
2. Ҳақиқатҳоиро равшан кунед — маълумоти объективӣ (логиҳо, ҳисоботҳои хатогӣ, талаботҳо) мавҷуд будани онҳоро санҷед.
3. Ба ҳадаф диққат диҳед — ёдрас шавед, ки вазифаи умумӣ — сифати маҳсулот.
4. Талош кунед, ки мувофиқа пайдо кунед — пешниҳод кунед, ки афзалиятҳо ва роҳҳои ҳалли мушкилотро якҷоя муайян кунед.
5. Музокиротиҳоро ҳуҷҷатгузорӣ кунед — барои пешгирӣ аз номувофиқӣҳои оянда.

Масалан, агар таҳиягар фикр кунад, ки хато муҳим нест, ва тесткунанда дар таъмир истодааст, метавон дар бораи таъсири он ба корбар бо мудири маҳсулот муҳокимаи муштарак гузаронд, то қарор қабул шавад.

Муҳим он аст, ки эҳтиром ва касбӣ нигоҳ дошта шавад, то муноқиша ба рӯ ба рӯи шахсӣ табдил наёбад.