Czym jest test inkrementalny?

Test inkrementalny to strategia testowania integracji, w której komponenty lub moduły systemu są testowane po ich kolejnych dodaniach do już przetestowanych części.

Kluczowe cechy:

• Stopniowe dodawanie: Nowe moduły są integrowane jeden po drugim lub w małych grupach.
• Retesty: Po dodaniu nowego modułu przeprowadza się test integracyjny całej aktualnej kompilacji.
• Zależność od kolejności: Kolejność integracji modułów jest ważna.

Rodzaje testów inkrementalnych:

• "Od dołu do góry" (Bottom-Up): Test rozpoczyna się od najniższych modułów, które nie zależą od innych. Następnie dodawane są moduły wyższego poziomu, które je wywołują.
  • Zalety: Wczesne wykrywanie defektów w krytycznych modułach niskiego poziomu.
  • Wady: Główne moduły systemu (łączące wszystko) są testowane jako ostatnie.
• "Od góry do dołu" (Top-Down): Test zaczyna się od modułów wysokiego poziomu (np. interfejsu użytkownika lub głównego modułu). Funkcje niskiego poziomu, które jeszcze nie są zaimplementowane, zastępowane są "stubami". Moduły niskiego poziomu są testowane i integrowane stopniowo.
  • Zalety: Testowanie przepływu wykonania, zbliżone do scenariusza użytkownika, na wczesnych etapach. Wykrywanie defektów integracyjnych w głównych modułach.
  • Wady: Moduły niskiego poziomu są testowane jako ostatnie. Wymaga opracowania stubów.
• "Sandwich" lub "Hybrydowy" (Sandwich/Hybrid): Łączy podejścia "od góry do dołu" i "od dołu do góry". Główny moduł jest testowany osobno, moduły niskiego poziomu są testowane osobno, a następnie te podsystemy są integrowane.
  • Zalety: Łączy zalety obu podejść. Pozwala wykryć defekty zarówno na niskim poziomie, jak i w głównych przepływach.

Celem testu inkrementalnego jest wykrycie defektów pojawiających się podczas interakcji modułów na wczesnych etapach integracji, co ułatwia debugowanie w porównaniu z podejściem "Big Bang" (testowanie wszystkich modułów zaraz po ich opracowaniu).