Czy może opisać swoje doświadczenie w zastosowaniu wzorca Chain of Responsibility w rzeczywistych projektach?

W jednym z moich projektów w Go użyłem wzorca Chain of Responsibility do obsługi żądań HTTP z różnymi poziomami walidacji i autoryzacji. Każdy obsługiwacz w łańcuchu sprawdzał określony warunek — na przykład ważność tokena, uprawnienia dostępu, format danych — i albo obsługiwał żądanie, albo przekazywał je dalej w łańcuchu. Pozwoliło to na elastyczne dodawanie nowych kontroli bez zmiany istniejącego kodu i poprawiło czytelność.

Przykład uproszczonej implementacji:

package main
import "fmt"

type Handler interface {
    SetNext(handler Handler)
    Handle(request string)
}

type BaseHandler struct {
    next Handler
}

func (b *BaseHandler) SetNext(handler Handler) {
    b.next = handler
}

func (b *BaseHandler) Handle(request string) {
    if b.next != nil {
        b.next.Handle(request)
    }
}

type AuthHandler struct { BaseHandler }

func (h *AuthHandler) Handle(request string) {
    if request == "valid_token" {
        fmt.Println("Auth passed")
        h.BaseHandler.Handle(request)
    } else {
        fmt.Println("Auth failed")
    }
}

func main() {
    auth := &AuthHandler{}
    auth.SetNext(&BaseHandler{})

    auth.Handle("valid_token")  // Auth passed
    auth.Handle("invalid")      // Auth failed
}

Ten sposób pomaga podzielić odpowiedzialności i ułatwia utrzymanie.