Co wiesz o notacjach Big Endian, Little Endian i Middle Endian?

Big Endian: najbardziej znaczący (najstarszy) bajt liczby wielobajtowej umieszczany jest pod najniższym adresem pamięci, a najmniej znaczący bajt — pod najwyższym. Little Endian: najmniej znaczący bajt liczby wielobajtowej umieszczany jest pod najniższym adresem pamięci, a najbardziej znaczący — pod najwyższym. Middle Endian: nie jest to powszechnie przyjęta notacja. Czasami rozumie się przez nią przypadki, gdy kolejność bajtów różni się od Big Endian i Little Endian, na przykład podczas przetwarzania liczb wielobajtowych w blokach po 2 bajty.

Przykład dla 4-bajtowej liczby 0x12345678:

Adres	Big Endian	Little Endian
0x1000	0x12	0x78
0x1001	0x34	0x56
0x1002	0x56	0x34
0x1003	0x78	0x12

Większość nowoczesnych procesorów (Intel, AMD) używa Little Endian. Protokoły sieciowe, z reguły, używają Big Endian (zwany "kolejnością bajtów sieci").

Sprawdzanie endianness systemu można wykonać tak:

#include <iostream>

int main() {
    int x = 1;
    // Tworzymy wskaźnik na bajt i sprawdzamy pierwszy bajt liczby 1 (0x00000001)
    if (*reinterpret_cast<char*>(&x) == 1) {
        std::cout << "Little Endian" << std::endl;
    } else {
        std::cout << "Big Endian" << std::endl;
    }
    return 0;
}

Konwersję między kolejnościami bajtów w C++ można wykonać za pomocą funkcji z nagłówków <arpa/inet.h> (dla kolejności sieciowej) lub <endian.h> (bardziej ogólne).

#include <arpa/inet.h> // Do htons, htonl, ntohs, ntohl

int main() {
    uint16_t host_short = 0x1234;
    uint32_t host_long = 0x12345678;

    // Konwersja z kolejności hosta do kolejności sieci (Big Endian)
    uint16_t network_short = htons(host_short);
    uint32_t network_long = htonl(host_long);

    // Konwersja z kolejności sieci (Big Endian) do kolejności hosta
    uint16_t back_to_host_short = ntohs(network_short);
    uint32_t back_to_host_long = ntohl(network_long);

    return 0;
}