Jak się czujesz wobec bardzo długich klas, które zawierają od 2 do 4 tysięcy linii kodu?

Negatywnie.

Długie klasy naruszają zasadę pojedynczej odpowiedzialności (SRP) i zasadę najmniejszej wiedzy (Principle of Least Knowledge). Prowadzi to do następujących problemów:

• Trudne do czytania i zrozumienia: Duża ilość kodu utrudnia percepcję logiki klasy.
• Trudne do utrzymania i modyfikacji: Zmiana jednej części klasy może niezamierzenie wpłynąć na inne, powodując błędy.
• Ryzyko duplikacji kodu: Funkcjonalność może się powtarzać w różnych częściach klasy.
• Problemy z testowaniem: Testy jednostkowe dużej klasy stają się skomplikowane i czasochłonne.
• Zmniejszenie możliwości ponownego użycia: Trudno wyodrębnić i użyć części funkcjonalności w innym miejscu.

Idealnie, klasy powinny być krótkie i wykonywać jedno konkretne zadanie. Funkcjonalność powinna być dekomponowana na mniejsze, wyspecjalizowane klasy lub funkcje. Refaktoryzacja takich "boskich" klas jest priorytetem dla poprawy jakości bazy kodu.

Do dekompozycji można użyć następujących podejść:

• Wydzielenie powiązanej logiki do osobnych klas: Na przykład obsługa danych, logika UI, logika biznesowa.
• Zastosowanie wzorców projektowych: MVC, MVP, MVVM, Repository, Factory itp.
• Podział na mniejsze funkcje/metody: każda metoda powinna robić jedną rzecz.
• Użycie rozszerzeń (extensions) w Kotlin: do dodania funkcjonalności bez modyfikacji oryginalnej klasy.