Hoe werd er gewerkt met het geheugen vóór de implementatie van Side Table?

Voor de introductie van Side Table in iOS voor het opslaan van aanvullende gegevens gerelateerd aan objecten, werden vaak verschillende omwegmethoden gebruikt, zoals:

• Het direct toevoegen van eigenschappen aan subklassen, wat niet altijd mogelijk of handig was.
• Het gebruik van geassocieerde koppelingen (objc_setAssociatedObject), die het Side Table-mechanisme onder de motorkap implementeren.

Voor de komst van Side Table bestond er geen enkele effectieve manier om dynamisch gegevens aan objecten toe te voegen zonder hun structuur te wijzigen. In de meeste gevallen breidden ontwikkelaars klassen uit of slaat gegevens op in externe woordenboeken met sleutels die naar objecten verwijzen, wat minder efficiënt en veilig was.

Side Table is een intern mechanisme van de Objective-C-runtime dat het mogelijk maakt om extra gegevens aan objecten te koppelen zonder hun klasse te wijzigen, door deze gegevens op te slaan in een externe tabel, wat het geheugenbeheer vereenvoudigt en optimaliseert.