Hoe verschillen statische en dynamische type-informatie in programmeertalen?

Statische typisering betekent dat de types van variabelen worden bepaald en gecontroleerd tijdens het compileren. Dit maakt het mogelijk om typefouten te detecteren voordat het programma wordt uitgevoerd. Bijvoorbeeld, in Swift of C++ wordt het type van een variabele expliciet aangegeven of afgeleid door de compiler, en kan het niet worden gewijzigd.

Dynamische typisering betekent dat de types van variabelen worden bepaald tijdens de uitvoering van het programma. Dit biedt meer flexibiliteit, maar typefouten kunnen pas tijdens het draaien optreden. Voorbeelden van talen met dynamische typisering zijn Python en JavaScript.

Voorbeeld in Swift (statische typisering):

var number: Int = 10
number = "tekst" // Fout bij compilatie

Voorbeeld in Python (dynamische typisering):

number = 10
number = "tekst"  # Werkt zonder fouten