Hoe worden de afmetingen en reservevolumes van sneden opgeslagen in het geheugen in de programmeertaal?

In de programmeertaal Go is een slice een structuur die drie hoofdvelden bevat:

1. Pointer naar de array — het adres van het eerste element van de slice in het geheugen.
2. Lengte (len) — het aantal elementen dat toegankelijk is voor lezen.
3. Capaciteit (cap) — het maximale aantal elementen dat de slice kan bevatten zonder nieuwe geheugenallocatie.

In het geheugen wordt een slice ongeveer als volgt weergegeven:

type SliceHeader struct {
    Data uintptr // pointer naar de array
    Len  int     // lengte van de slice
    Cap  int     // capaciteit van de slice
}

Bij het maken van een slice wordt een array met een bepaalde capaciteit toegewezen. Als bij het toevoegen van elementen de lengte de capaciteit overschrijdt, wordt een nieuwe array van grotere grootte toegewezen en worden de gegevens daar naartoe gekopieerd.

De gereserveerde capaciteit (capacity) maakt het mogelijk om het geheugen efficiënt te beheren, waardoor het aantal allocaties bij het groeien van de slice wordt verminderd.

Voorbeeld:

s := make([]int, 3, 5) // len=3, cap=5
s = append(s, 4)        // len=4, cap=5
s = append(s, 5)        // len=5, cap=5
s = append(s, 6)        // len=6, cap=10 (nieuwe geheugenallocatie)

Op deze manier worden de groottes en gereserveerde capaciteiten van slices opgeslagen in de slice-structuur en worden ze automatisch beheerd tijdens de uitvoering.