Ποια είναι η διαφορά μεταξύ στατικής και δυναμικής τυποποίησης στις γλώσσες προγραμματισμού;

Ο στατικός τύπος σημαίνει ότι οι τύποι των μεταβλητών ορίζονται και ελέγχονται κατά τη διάρκεια της μεταγλώττισης. Αυτό επιτρέπει την ανίχνευση σφαλμάτων τύπου πριν από την εκτέλεση του προγράμματος. Για παράδειγμα, σε Swift ή C++, ο τύπος της μεταβλητής δηλώνεται ρητά ή προκύπτει από τον μεταγλωττιστή, και δεν μπορεί να αλλάξει.

Ο δυναμικός τύπος σημαίνει ότι οι τύποι των μεταβλητών καθορίζονται κατά την εκτέλεση του προγράμματος. Αυτό προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία, αλλά τα σφάλματα τύπου μπορεί να εμφανιστούν μόνο κατά την εκτέλεση. Παραδείγματα γλωσσών με δυναμικό τύπο είναι η Python και η JavaScript.

Παράδειγμα σε Swift (στατικός τύπος):

var number: Int = 10
number = "κείμενο" // Σφάλμα μεταγλώττισης

Παράδειγμα σε Python (δυναμικός τύπος):

number = 10
number = "κείμενο"  # Λειτουργεί χωρίς σφάλματα