Προτιμάτε τη χρήση κληρονομικότητας ή σύνθεσης κατά το σχεδιασμό συστημάτων;

Στον σχεδιασμό συστημάτων, η προτίμηση τείνει συχνά προς τη σύνθεση αντί για την κληρονομικότητα.

Γιατί;

• Η κληρονομικότητα δημιουργεί μια αυστηρή ιεραρχία που μπορεί να οδηγήσει σε προβλήματα κατά τις αλλαγές και την επιπλοκή του κώδικα.
• Η σύνθεση επιτρέπει τη δημιουργία αντικειμένων από συστατικά, καθιστώντας το σύστημα πιο ευέλικτο και επεκτάσιμο.

Για παράδειγμα, αντί να δημιουργήσετε μια κλάση "Πουλί" και να κληρονομήσετε από αυτήν "ΠουλίΠετάει" και "ΠουλίΤρέχει", είναι καλύτερο να δημιουργήσετε μια κλάση "Πουλί" που περιέχει αντικείμενα συμπεριφοράς (π.χ., πετάει, τρέχει). Έτσι, μπορείτε να αλλάζετε δυναμικά τη συμπεριφορά χωρίς να αλλάζετε την ιεραρχία.

Στο iOS, συχνά χρησιμοποιούνται πρωτόκολλα και αντιπρόσωποι, που αποτελούν μια μορφή σύνθεσης.

Παράδειγμα σε Swift:

protocol Flyable {
    func fly()
}

class Bird {
    var flyingAbility: Flyable?
    func performFly() {
        flyingAbility?.fly()
    }
}

class CanFly: Flyable {
    func fly() {
        print("Εγώ πετάω")
    }
}

class CannotFly: Flyable {
    func fly() {
        print("Δεν μπορώ να πετάξω")
    }
}

let sparrow = Bird()
sparrow.flyingAbility = CanFly()
sparrow.performFly() // Εγώ πετάω

let penguin = Bird()
penguin.flyingAbility = CannotFly()
penguin.performFly() // Δεν μπορώ να πετάξω

Έτσι, η σύνθεση προσφέρει μεγαλύτερη ευελιξία και απλοποιεί τη συντήρηση του κώδικα.