Πώς αλλάζει η χρήση της στοίβας κατά τη διάρκεια της εκτέλεσης του προγράμματος;

Κατά την εκτέλεση του προγράμματος, η στοίβα χρησιμοποιείται για την αποθήκευση πληροφοριών σχετικά με τις κλήσεις συναρτήσεων, τις τοπικές μεταβλητές και τον έλεγχο ροής εκτέλεσης.

Όταν καλείται μια συνάρτηση, το πλαίσιο (context κλήσης) τοποθετείται στη στοίβα, που περιέχει:

• Τη διεύθυνση επιστροφής (προς τα πού να επιστρέψει μετά το τέλος της συνάρτησης)
• Τοπικές μεταβλητές
• Παραμέτρους της συνάρτησης

Όταν ολοκληρώνεται η συνάρτηση, το πλαίσιο της αφαιρείται από τη στοίβα.

Στη Go, η στοίβα μεγαλώνει και μικραίνει δυναμικά σύμφωνα με τις ανάγκες, επιτρέποντας αποδοτική χρήση της μνήμης. Για παράδειγμα, κατά την κλήση μιας αναδρομικής συνάρτησης, η στοίβα επεκτείνεται, και κατά την έξοδο από τις συναρτήσεις, συρρικνώνεται.

Παράδειγμα:

func factorial(n int) int {
    if n == 0 {
        return 1
    }
    return n * factorial(n-1)
}

func main() {
    result := factorial(5)
    fmt.Println(result) // 120
}

Εδώ, κάθε κλήση της factorial προσθέτει ένα νέο πλαίσιο στη στοίβα, το οποίο αφαιρείται κατά την επιστροφή από τη συνάρτηση.