Όταν περνάτε δεδομένα σε μια συνάρτηση: ποιο είναι πιο αποδοτικό από άποψη χρήσης μνήμης — ένας πίνακας ή μια υπο-λίμα;

Στη Go, οι πίνακες έχουν σταθερό μέγεθος και αποθηκεύονται πλήρως στη μνήμη, ενώ τα slices είναι μια δομή που περιέχει έναν δείκτη σε έναν πίνακα, μήκος και χωρητικότητα.

Από την άποψη της χρήσης μνήμης:

• Πίνακας: καταλαμβάνει ακριβώς τη μνήμη για όλα τα στοιχεία, το μέγεθος είναι γνωστό κατά τη μεταγλώττιση.
• Slice: από μόνο του καταλαμβάνει λίγο μνήμη (τρεις λέξεις: δείκτης, μήκος, χωρητικότητα), αλλά δείχνει σε έναν πίνακα που αποθηκεύει τα δεδομένα.

Κατά την παράδοσή τους σε μια συνάρτηση:

• Αν περάσετε έναν πίνακα, αντιγράφεται ολόκληρος, κάτι που μπορεί να είναι δαπανηρό σε μνήμη και χρόνο για μεγάλους πίνακες.
• Αν περάσετε ένα slice, αντιγράφεται μόνο η δομή του slice (δείκτης + μήκος + χωρητικότητα), και τα δεδομένα παραμένουν στον αρχικό πίνακα, δηλαδή δεν γίνεται αντιγραφή δεδομένων.

Επομένως, η παράδοση ενός slice είναι πιο αποδοτική όσον αφορά τη χρήση μνήμης και απόδοση, ειδικά για μεγάλα σύνολα δεδομένων.

Παράδειγμα:

func processArray(arr [1000]int) {
    // αντιγράφει ολόκληρο τον πίνακα
}

func processSlice(s []int) {
    // αντιγράφει μόνο τη δομή του slice
}

func main() {
    var a [1000]int
    processArray(a)    // δαπανηρό
    processSlice(a[:]) // αποδοτικό
}