Νομίζεις ότι είναι σωστό να συνδυάσεις την κατασκευή, τη δοκιμή και την ανάρτηση της εικόνας σε ένα workflow, καθώς και να προσθέσεις βήματα για την ανάπτυξη σε διάφορα περιβάλλοντα;

Αυτό δεν είναι πάντα βέλτιστο. Αν και μια τέτοια προσέγγιση μπορεί να είναι βολική για μικρά έργα ή τοπικές δοκιμαστικές κατασκευές, ο συνδυασμός όλων των σταδίων σε ένα workflow έχει μειονεκτήματα:

• Μείωση της ευελιξίας: Η ανάπτυξη σε διαφορετικά περιβάλλοντα (dev, staging, παραγωγή) απαιτεί διαφορετικές παραμέτρους και συχνά διαφορετικά δικαιώματα πρόσβασης. Ο συνδυασμός καθιστά πιο δύσκολη τη διαχείριση αυτών των διαφορών.
• Εξάρτηση από το περιβάλλον: Αν η ανάπτυξη σε ένα από τα περιβάλλοντα αποτύχει, ολόκληρη η κατασκευή θεωρείται αποτυχημένη, ακόμη και αν η δημιουργία της εικόνας και η δοκιμή ήταν επιτυχείς.
• Δυσκολία στην ανάκληση: Η ανάκληση της ανάπτυξης γίνεται λιγότερο απλή, καθώς πρέπει να αναιρέσετε ολόκληρο το workflow.
• Αυξημένος χρόνος εκτέλεσης: Ολόκληρο το pipeline διαρκεί περισσότερο, επιβραδύνοντας την ανατροφοδότηση προς τους προγραμματιστές.
• Μικρότερη κλιμάκωση: Καθώς το έργο μεγαλώνει και αυξάνονται τα περιβάλλοντα ανάπτυξης, αυτό το workflow γίνεται δυσκίνητο και δύσκολο στη διαχείριση.

Μια πιο κοινή και ευέλικτη πρακτική είναι ο διαχωρισμός αυτών των σταδίων:

1. Build & Test Pipeline: Ασχολείται με τη συλλογή κώδικα, δοκιμές, δημιουργία εικόνας και αποθήκευσή της σε αποθετήριο artefacts (π.χ., Docker Registry, Nexus). Αυτό το workflow ξεκινάει για κάθε commit ή pull request.
2. Deployment Pipelines: Ξεχωριστά workflows για την ανάπτυξη σε κάθε περιβάλλον. Παίρνουν ήδη κατασκευασμένη και δοκιμασμένη εικόνα από το αποθετήριο artefacts και την αναπτύσσουν στο τελικό περιβάλλον. Αυτά τα workflows μπορούν να ξεκινούν χειροκίνητα, σύμφωνα με πρόγραμμα ή αυτόματα μετά την επιτυχή ολοκλήρωση του προηγούμενου σταδίου (π.χ., επιτυχής ανάπτυξη σε staging).

Αυτό επιτρέπει:

• Ταχύτερη ανατροφοδότηση σχετικά με την ποιότητα του κώδικα (build & test).
• Ανεξάρτητη ανάπτυξη σε διαφορετικά περιβάλλοντα.
• Πιο ευέλικτη διαχείριση των παραμέτρων ανάπτυξης για κάθε περιβάλλον.
• Απλούστευση της διαδικασίας ανάκλησης.

Μια εξαίρεση μπορεί να είναι μικρά pet-projects ή μονολιθικές εφαρμογές με απλή διαδικασία ανάπτυξης, όπου τα έξοδα διαχωρισμού υπερβαίνουν τα οφέλη. Ωστόσο, στις περισσότερες εταιρικές περιβάλλοντα, ο διαχωρισμός του workflow αποτελεί βέλτιστη πρακτική.