Ποια μέθοδο χρησιμοποιεί το Docker για να διασφαλίσει την απομόνωση μεταξύ των τρεχουσών κοντέινερ;

Το Docker παρέχει απομόνωση μεταξύ των κοντέινερς χρησιμοποιώντας διάφορους βασικούς μηχανισμούς του Linux:

1. Namespaces (χώροι ονομάτων) — απομονώνουν τις διαδικασίες, το δίκτυο, το σύστημα αρχείων και άλλους πόρους. Για παράδειγμα:

   • Namespace PID — απομονώνει τις διαδικασίες, ώστε οι διαδικασίες σε ένα κοντέινερ να μην βλέπουν τις διαδικασίες άλλου.
   • Namespace δικτύου — ξεχωριστές διεπαφές δικτύου και διευθύνσεις IP για κάθε κοντέινερ.
   • Namespace προσάρτησης — απομονώνει το σύστημα αρχείων.

2. Control Groups (cgroups) — περιορίζουν και ελέγχουν τη χρήση πόρων (CPU, μνήμη, δίσκος, δίκτυο) από κάθε κοντέινερ, αποτρέποντας την επίδραση ενός κοντέινερ στην απόδοση των άλλων.

3. Union File Systems (OverlayFS, AUFS κ.ά.) — επιτρέπουν τη δημιουργία απομονωμένων συστημάτων αρχείων για κάθε κοντέινερ πάνω σε μια κοινή βασική εικόνα.

4. Δυνατότητες και Μονάδες Ασφαλείας (π.χ., SELinux, AppArmor) — περιορίζουν τα δικαιώματα των διαδικασιών μέσα στο κοντέινερ για την αύξηση της ασφάλειας.

Έτσι, το Docker χρησιμοποιεί τις δυνατότητες του πυρήνα του Linux για τη δημιουργία ελαφριών, απομονωμένων περιβαλλόντων που λειτουργούν ανεξάρτητα το ένα από το άλλο.