Моделҳои фарқият аз тасодуфият чистанд?

Моделҳои фарқият аз тасодуфӣ дар ҷустуҷӯи иттилоот як синфи моделҳо мебошанд, ки аҳаммияти ҳуҷҷатҳоро бар асоси фарқияти тақсимоти калимаҳоро дар ҳуҷҷат аз тақсимоти тасодуфӣ арзёбӣ мекунанд. Ин идея аст, ки калимаҳое, ки маъно доранд, дар ҳуҷҷат бештар аз онҳое, ки интизор меравад, дар тақсимоти тасодуфӣ пайдо мешаванд, ва ин фарқият (фарқият) барои тартиб додани ҳуҷҷатҳо истифода мешавад.

Масалан, моделҳои Divergence From Randomness (DFR) аз андозагирҳои оморӣ истифода мебаранд, масалан, эҳтимолияти пайдоиши калима дар ҳуҷҷат дар зери тақсимоти тасодуфӣ, ва онҳоро бо ёзиши воқеӣ муқоиса мекунанд. Ҳадди бештар фарқият, калима барои ҳуҷҷат муҳимтар аст.

Ин имкон медиҳад, ки арзёбии дақиқтар оид ба аҳаммият, бо дар назар доштани оморҳои тақсимоти калимаҳо, ва на танҳо ёзиши оддӣ ё TF-IDF.