Jak na poziomie fizycznym zaimplementować relację jeden do jednego między dwoma tabelami?

Relacja jeden do jednego między dwoma tabelami na poziomie fizycznym jest realizowana na kilka sposobów:

1. Wspólny klucz główny — obie tabelki mają taką samą wartość klucza głównego, a w jednej z nich ten klucz jednocześnie pełni funkcję klucza obcego do drugiej tabeli.

2. Unikalny klucz obcy — w jednej tabeli tworzy się klucz obcy do innej tabeli z ograniczeniem UNIQUE, aby zagwarantować, że każdemu rekordowi odpowiada nie więcej niż jeden rekord w tabeli powiązanej.

Przykład z wspólnym kluczem głównym:

CREATE TABLE Osoba (
    OsobaID INT PRIMARY KEY,
    Imię VARCHAR(100)
);

CREATE TABLE Paszport (
    OsobaID INT PRIMARY KEY,
    NumerPaszportu VARCHAR(50),
    FOREIGN KEY (OsobaID) REFERENCES Osoba(OsobaID)
);

Tutaj dla każdego rekordu w Osoba może być nie więcej niż jeden rekord w Paszport, i odwrotnie.