Kiedy należy używać interfejsu, a kiedy klasy abstrakcyjnej?

Używamy klasy abstrakcyjnej do tworzenia podstawowej funkcjonalności i ogólnego stanu, które mogą dziedziczyć podklasy. Jest odpowiednia, gdy istnieją wspólne metody z implementacją i metody, które muszą być nadpisane. Klasa abstrakcyjna może mieć pola i konstruktory.

// Klasa abstrakcyjna
abstract class Animal {
    String name;

    public Animal(String name) {
        this.name = name;
    }

    abstract void makeSound(); // Metoda abstrakcyjna

    void eat() { // Metoda z implementacją
        System.out.println(name + " je.");
    }
}

Używamy interfejsu do zdefiniowania kontraktu opisującego zestaw metod, które muszą być zaimplementowane przez klasy. Jest odpowiedni do osiągnięcia wielokrotnego zachowania (wielokrotne dziedziczenie funkcjonalności). Interfejs nie może mieć stanu (pól instancji, oprócz stałych) ani konstruktorów (do Java 8).

// Interfejs
interface Flyable {
    void fly(); // Metoda abstrakcyjna
}

Tabela porównawcza różnic:

Cecha	Klasa abstrakcyjna	Interfejs
Typ członków	Pola, metody abstrakcyjne i konkretne, konstruktory	Stałe, metody abstrakcyjne (domyślnie), metody statyczne i default (od Java 8)
Implementacja metod	Może mieć metody z implementacją	Tylko metody abstrakcyjne do Java 8, od Java 8 - static i default
Stan	Może mieć stan (pola)	Nie może mieć stanu (pól instancji)
Dziedziczenie	Dziedziczenie pojedyncze	Wielokrotna implementacja
Użycie	"jest" (is-a) - typ bazowy	"ma" (has-a) - kontrakt zachowania