Jakie istnieją kody statusu HTTP i jak są grupowane?

Kody statusów HTTP to trzycyfrowe liczby zwracane przez serwer w odpowiedzi na żądanie klienta. Wskazują, czy żądanie zostało pomyślnie wykonane, czy wystąpił błąd.

Grupowanie kodów statusu opiera się na pierwszej cyfrze:

• 1xx (Informacyjne): Żądanie zostało przyjęte, przetwarzanie trwa.
  • 100 Continue: Serwer otrzymał nagłówki żądania, a klient powinien kontynuować wysyłanie ciała żądania.
  • 101 Switching Protocols: Serwer zgadza się na zmianę protokołu na żądanie klienta.
• 2xx (Sukces): Żądanie zostało pomyślnie przetworzone.
  • 200 OK: Standardowa odpowiedź na pomyślne żądania HTTP.
  • 201 Created: Żądanie powiodło się, a nowy zasób został utworzony.
  • 204 No Content: Żądanie powiodło się, ale odpowiedź nie zawiera ciała.
• 3xx (Przekierowania): Wymagana jest dalsza akcja, aby zakończyć żądanie.
  • 301 Moved Permanently: Żądany zasób został trwale przeniesiony do nowego URI.
  • 302 Found: Żądany zasób tymczasowo znajduje się pod innym URI.
  • 304 Not Modified: Zasób nie został zmieniony od ostatniego żądania.
• 4xx (Błędy klienta): Żądanie zawiera błąd klienta.
  • 400 Bad Request: Serwer nie może przetworzyć żądania z powodu niepoprawnej składni.
  • 401 Unauthorized: Wymagana jest autoryzacja do dostępu do zasobu.
  • 403 Forbidden: Serwer zrozumiał żądanie, ale odmawia jego wykonania.
  • 404 Not Found: Żądany zasób nie został znaleziony na serwerze.
• 5xx (Błędy serwera): Serwer nie mógł wykonać żądania.
  • 500 Internal Server Error: Wystąpił wewnętrzny błąd serwera.
  • 502 Bad Gateway: Serwer działający jako brama lub proxy otrzymał nieprawidłową odpowiedź od serwera nadrzędnego.
  • 503 Service Unavailable: Serwer tymczasowo nie może obsługiwać żądań.

Najczęściej używane do testów to: 200, 201, 204, 301, 302, 304, 400, 401, 403, 404, 500, 503.