Jak stos i sterta są używane w pamięci?

Stos jest używany do przechowywania zmiennych lokalnych, parametrów funkcji i adresów powrotu. Pamięć jest przydzielana i zwalniana automatycznie zgodnie z zasadą LIFO (Last-In, First-Out).

Heap (stos) jest używany do dynamicznego przydzielania pamięci dla obiektów, których rozmiar jest nieznany podczas kompilacji lub których czas życia przekracza zakres, w którym zostały utworzone. Zarządzanie pamięcią na heapie odbywa się ręcznie lub za pomocą mechanizmów zarządzania pamięcią (ARC w Swift, garbage collector w innych językach).

Cecha	Stos	Heap
Przydział	Automatyczny	Dynamiczny (ręczny lub z MRC/ARC)
Zwalnianie	Automatyczne po opuszczeniu zakresu	Ręczne (free) lub z MRC/ARC
Rozmiar danych	Znany podczas kompilacji	Może być nieznany do czasu wykonania
Dostęp	Szybki, sekwencyjny	Wolniejszy, losowy
Struktura	LIFO	Graf obiektów
Przykłady	Zmienne lokalne, parametry funkcji	Obiekty klas, struktury o zmiennym rozmiarze

// Przykład użycia stosu i heap w Swift

func myFunction() {
    // Zmienna lokalna na stosie
    var stackVariable: Int = 10

    // Obiekt klasy na heapie
    let heapObject = MyClass()

    // Typ wartości na stosie (z wyjątkiem struktur zawierających typy referencyjne)
    var stackStruct = MyStruct()

    // Struktura zawierająca typ referencyjny, część może być na heapie
    var mixedStruct = MyMixedStruct()
}

class MyClass {
    // Właściwości obiektu są przechowywane na heapie
    var property: String = "Hello"
}

struct MyStruct {
    // Właściwości typu wartości są przechowywane na stosie
    var property: Int = 20
}

class MyReferenceType {
    var value: Int = 30
}

struct MyMixedStruct {
    // Typ wartości na stosie
    var stackProperty: Int = 40
    // Typ referencyjny na heapie (odniesienie na stosie)
    var heapReference: MyReferenceType = MyReferenceType()
}