Jaka jest różnica między używaniem metody klasy a metody statycznej przy implementacji singletona?

W iOS, podczas implementacji wzorca Singleton można użyć metody klasy lub metody statycznej (np. w Swift — właściwości statycznej).

Metoda klasy (class func) może być nadpisana w podklasach, co umożliwia zmianę zachowania Singleton w dziedziczeniu.

Metoda/właściwość statyczna (static func/var) nie może być nadpisana, co zapewnia bardziej rygorystyczną gwarancję pojedynczego egzemplarza.

Przykład Singleton z użyciem właściwości statycznej w Swift:

class MySingleton {
    static let shared = MySingleton()
    private init() {}
}

Tutaj shared to właściwość statyczna, która jest inicjalizowana raz i dostępna globalnie.

Użycie metody klasy do uzyskania Singletona może wyglądać tak:

class MySingleton {
    private static var instance: MySingleton?
    class func shared() -> MySingleton {
        if instance == nil {
            instance = MySingleton()
        }
        return instance!
    }
    private init() {}
}

Główna różnica polega na możliwości nadpisania i elastyczności przy użyciu metod klasy, podczas gdy metody/właściwości statyczne są prostsze i bezpieczniejsze.