Wstawianie nowego elementu na koniec bufora w pamięci zazwyczaj odbywa się bardzo szybko — w czasie rzędu O(1), czyli w czasie stałym. Wynika to z faktu, że bufor w pamięci stanowi ciągły blok, a dodanie elementu na końcu wymaga po prostu zapisania wartości w następnej wolnej komórce i zaktualizowania wskaźnika końca.

Jednak jeśli bufor jest zaimplementowany jako dynamiczna tablica i osiągnie swój maksymalny rozmiar, może być konieczne przydzielenie nowego bloku pamięci i skopiowanie danych, co zwiększy czas wstawiania w tym momencie.

Poprzednia Dalej