Jakie podejście lub wzorzec jest używany do realizacji rozproszonych transakcji?

Aby zaimplementować rozproszone transakcje, często używa się wzorca Two-Phase Commit (2PC) — dwufazowego zatwierdzania.

Istota wzorca:

1. Faza przygotowania (Prepare phase): koordynator transakcji wysyła zapytanie do wszystkich uczestników, aby się przygotowali do zatwierdzenia. Uczestnicy sprawdzają możliwość wykonania transakcji i odpowiadają "gotowe" lub "odrzucone".
2. Faza zatwierdzenia (Commit phase): jeśli wszyscy uczestnicy są gotowi, koordynator wysyła polecenie zatwierdzenia, w przeciwnym razie — do wycofania.

Podejście to zapewnia spójność danych w systemie rozproszonym, ale może być blokujące i mieć problemy z odpornością na awarie.

Alternatywy i ulepszenia:

• Saga pattern — dzieli transakcję na serię lokalnych transakcji z działaniami kompensacyjnymi.
• Trójfazowe zatwierdzenie (3PC) — zmniejsza prawdopodobieństwo blokad.

Przykład uproszczonego schematu 2PC:

// Koordynator wysyła Prepare
// Uczestnicy odpowiadają
// Jeśli wszyscy są gotowi, wysyłać Commit
// W przeciwnym razie Rollback

W Go, aby zaimplementować 2PC, można użyć RPC lub specjalistycznych bibliotek do rozproszonych transakcji.