Jak GraphQL może być zintegrowany z architekturą heksagonalną?

W architekturze heksagonalnej, GraphQL może pełnić rolę portu, zapewniającego interakcję między środowiskiem zewnętrznym a rdzeniem aplikacji. Może być implementowany jako:

1. Adapter wejściowy: API GraphQL przyjmuje żądania od klientów (frontend, inne usługi), przekształca je i wywołuje odpowiednie usługi domenowe ("porty" wewnętrzne rdzenia) w celu wykonania logiki biznesowej. Wyniki z usług domenowych są następnie agregowane i zwracane w formacie GraphQL.

2. Adapter wyjściowy (mniej typowy): W niektórych przypadkach GraphQL może być używany do integracji z zewnętrznymi usługami, które również udostępniają API GraphQL. W takim przypadku klient GraphQL z rdzenia aplikacji ("port") wywoła zewnętrzną usługę przez adapter.

Integracja osiągana jest poprzez implementację warstwy resolverów GraphQL. Te resolver'y służą jako "most" między schematem GraphQL a obiektami/usługami domenowymi rdzenia.

// Przykład resolvera GraphQL w Node.js
const resolvers = {
  Query: {
    getUser: async (parent, { id }, { domainServices }) => {
      // Wywołanie usługi domenowej przez "port"
      const user = await domainServices.userService.findUserById(id);
      return user;
    },
  },
  Mutation: {
    createUser: async (parent, { input }, { domainServices }) => {
      // Wywołanie usługi domenowej w celu wykonania logiki biznesowej
      const newUser = await domainServices.userService.createUser(input);
      return newUser;
    },
  },
};

Zalety takiego podejścia:

• Izolacja: API GraphQL może się zmieniać bez wpływu na logikę biznesową rdzenia.
• Testowalność: Usługi domenowe mogą być testowane niezależnie od warstwy GraphQL.
• Elastyczność: Łatwiej zmieniać technologie na poziomie "portów" bez naruszania rdzenia.

W ten sposób GraphQL staje się jedną z "fasad", przez które zewnętrzni konsumenci wchodzą w interakcję z odizolowanym i dobrze zorganizowanym rdzeniem aplikacji.