Które mikroserwisy można skalować poziomo?

Praktycznie wszystkie mikroserwisy zaprojektowane zgodnie z zasadami stateless (bez zachowywania stanu).

Główne kryteria:

• Stateless (bez przechowywania stanu pośredniego): Serwis nie przechowuje informacji specyficznych dla konkretnego żądania między wywołaniami. Wszystkie niezbędne dane są przekazywane z żądaniem lub przechowywane w zewnętrznym, skalowalnym źródle (baza danych, cache, broker wiadomości).
• Deterministyczne zachowanie: Przy tych samych danych wejściowych, serwis zawsze zwraca ten sam wynik, niezależnie od tego, na której instancji (serwerze) jest uruchomiony.
• Niezależność: Serwis nie jest sztywno powiązany z konkretną maszyną lub zasobem, który nie może być łatwo replikowany.

Przykłady mikroserwisów, które dobrze skalują się poziomo:

• Serwisy uwierzytelniania i autoryzacji.
• Serwisy obsługi żądań HTTP (API Gateway, serwisy backendowe).
• Serwisy obsługi wiadomości z kolejek.
• Serwisy do wykonywania zadań w tle (worker services).
• Serwisy do generowania raportów (jeśli dane pochodzą z zewnętrznej bazy danych).

Mikroserwisy z zachowaniem stanu (stateful) skalują się poziomo trudniej i wymagają specjalnych podejść, takich jak:

• Partitioning (dzielenie danych): Podział danych między instancje serwisu.
• Rozproszone bazy danych: Użycie systemów zarządzania bazami danych, które zapewniają skalowalność i replikację.
• Użycie In-Memory Data Grids: Do cache’owania i przetwarzania stanu w środowiskach rozproszonych.

Ważne jest, aby zrozumieć, że nawet serwis stateless wymaga skalowalnej infrastruktury do przechowywania danych (baza danych, cache, broker wiadomości) i orkiestracji (Kubernetes, Docker Swarm) dla efektywnego skalowania poziomego.