Кестелерди бириктирүү үчүн кайсы талаалар колдонулушу керектигин кантип аныктоо керек?

Աղյուսակների միջև կապ ստեղծելու համար դաշտերը որոշելու մի քանի եղանակ կա.

1. Հետազոտել հիմնական և արտաքին բանալիները (Primary Key / Foreign Key):

   • Հիմնական բանալին (PK) յուրովի նույնականացնում է յուրաքանչյուր գրառում աղյուսակում:
   • Արտաքին բանալին (FK) մի աղյուսակում հղում է մյուս աղյուսակի հիմնական բանալուն և կապ հաստատում նրանց միջև:
   • Կապը հաճախ կատարվում է հենց PK-FK զույգի հիման վրա:

2. Սյունակների անունների վերլուծություն:

   • Կապակցված սյունակները հաճախ ունենում են նման կամ նույնանուն անուններ (օրինակ՝ CustomerID Customers և Orders աղյուսակներում):
   • Սա կապը չի երաշխավորում, բայց հանդիսանում է ուժեղ ցուցանիշ:

3. Տվյալների բազայի սխեմայի ուսումնասիրություն:

   • Վիուալ կերպով ցույց են տրվում է Entity-Relationship (ER) դիագրամները, որոնք ցույց են տալիս աղյուսակները և նրանց միջև կապերը, ներառյալ այն սյունակները, որոնց միջոցով նրանք միացված են:
   • Տվյալների բազայի համակարգային կատալոգները պարունակում են մետա-տեղեկություններ աղյուսակների, սյունակների և սահմանափակումների մասին (ներառյալ PK և FK):

   -- Օրինակ հարցում՝ գտնելու արտաքին կոդերը PostgreSQL-ում
   SELECT
       conrelid::regclass AS աղյուսակի_անուն,
       conname AS սահմանափակման_անուն,
       pg_get_constraintdef(oid) AS սահմանափակման_տեղեկություն
   FROM pg_constraint
   WHERE contype = 'f';
   

4. Թեստային տվյալների վերլուծություն:

   • Եթե ճշգրիտ սխեման անհայտ է, կարելի է վերլուծել աղյուսակների պարունակությունը: Սյունակները, որոնք ունեն համընկնող արժեքներ երկու աղյուսակներում, կարող են ցույց տալ հնարավոր կապ, բայց դա ավելի քիչ հուսալի մեթոդ է:

5. Փաստաթղթերի ուսումնասիրություն:

   • Տվյալների բազայի կամ ծրագրի փաստաթղթերը (եթե հասանելի է) պետք է նկարագրեն տվյալների կառուցվածքը և կապերը աղյուսակների միջև:

6. Կոնսուլտացիա ծրագրավորողների կամ տվյալների բազայի ադմինիստրատորների հետ:

   • Ամենահուսալի միջոցը հենց այն է, որ անմիջականորեն շփվեք նրանց հետ, ովքեր նախագծել կամ սպասարկում են տվյալների բազան։