როგორ დავადგინოთ პროგრამული გადაწყვეტილებების განვითარების დროს საერთო აბსტრაქციის ოპტიმალური დონე?

ოპტიმალური აბსტრაქციის დონე არის ის, როდესაც კოდი საკმარისად ზოგადი არის, რათა მისი გადამეორება და მოქნილობა იყოს შესაძლებელი, მაგრამ ამავე დროს არ გახდეს ძალიან რთული და გაუგებარი.

ას განსაზღვრად, საჭიროა:

• შეფასება, რამდენად ხშირად მეორდება ის ლოგიკა, რომელსაც გსურთ აბსტრაქტირება. თუ გამეორებები ცოტაა, შესაძლოა, აბსტრაქცია ზედმეტია.
• დარწმუნება, რომ აბსტრაქცია არ ამძიმებს კოდის გაგებას. თუ საჭიროა ბევრი დამატებითი კლასი ან ინტერფეისი დაწერა, უკეთესია, რომ მარტივია.
• გამოიყენეთ KISS (Keep It Simple, Stupid) პრინციპი — არ გამარტივოთ საჭიროების გარეშე.
• შემოწმება, რამდენად ადვილია შეცვლა და გაფართოება კოდის მიმდინარე აბსტრაქციით.

პრაქტიკაში, ეს არის ბალანსი გადამეორების, შენარჩუნების სარგებლის და სიმარტივის შორის. მაგალითად, iOS-ში ხშირად გამოიყენება პროტოკოლები აბსტრაქციისთვის, მაგრამ არ არის სასურველი ძალიან პატარა პროტოკოლების შექმნა უშედეგოდ.