Կարող եք բացատրել զրո վստահության քաղաքականության գաղափարը և ինչպես է այն իրականացվում տեղեկատվական անվտանգության ոլորտում?

Սիֆրային վստահության քաղաքականությունը (Zero Trust) տեղեկատվական անվտանգության կոնցեպցիա է, ըստ որի ոչ մի օգտվող կամ սարք ավտոմատ կերպով վստահելի չի համարվում, նույնիսկ եթե այն գտնվում է ընկերության ցանցի ներսում:

Հիմնական սկզբունքներ՝

• Յուրաքանչյուր հարցման ստուգում: մուտքը տրամադրվում է միայն խստիվ հաստատում և թույլտվությունից հետո:
• Նվազագույն մուտքի իրավունքներ: օգտվողներն ու ծառայությունները ստանում են միայն անհրաժեշտ իրավունքները:
• Ցանցի միկրոօրգանիզացիա: ցանցը բաժանվում է մեկուսացված գոտիների՝ սպառնալիքների տարածումը սահմանափակելու համար:
• Շարունակական մոնիտորինգ և վերլուծություն: ակտիվության հետևում՝ անոմալիաների հայտնաբերման համար:

Ինպումլենտացիան ներառում է՝

• Բազմաֆակտոր հաստատում (MFA) օգտագործելը:
• Դերի և քաղաքականությունների հիման վրա մուտքի վերահսկում:
• Տվյալների կոդավորումը շարժում և հանգստի ժամանակ:
• Հարձակումների հայտնաբերման և վարքագծի վերլուծության համակարգերի կիրառումը:

Օրինակ՝ աշխատակիցը փորձում է մուտք գործել ներքին հավելված՝ համակարգը պահանջում է անձնագրի հաստատում, ստուգում է սարքը անվտանգության քաղաքականության համաձայն և թույլ է տալիս մուտք միայն անհրաժեշտ ռեսուրսներին, ոչ ամբողջ ցանցին։