Ի՞նչ են տվյալների պահպանումը ստեքում և ինչու չի խորհուրդ տրվում օգտագործել այն բոլոր փոփոխականների համար։

Ենթակա տարածքը հիշողության, որը հատկացվում է տեղական փոփոխականների և ֆունկցիայի կանչերի համար։ Հիշողության այս հատվածում տվյալների պահպանումը հիմնականում սահմանափակ է.

• Սահմանափակ չափս: Ենթակա տարածքը սովորաբար ունի ֆիքսված և փոքր չափս (օրինակ՝ մի քանի մեգաբայթ): Եթե շատ տվյալներ հատկացվեն, կարող է տեղի ունենալ տախտակի լրացում (stack overflow):
• Տվյալների կյանքի տևողությունը: Ենթակա տարածքի փոփոխականները գոյություն ունեն միայն այն ֆունկցիայի շրջանակում, որը դրանք ստեղծել է։ Ֆունկցիայի ավարտից հետո հիշողությունը ազատվում է։
• Արդյունավետ է փոքր և կարճաժամկետ տվյալների համար: Մեծ կառուցվածքներ կամ զանգվածներ ավելի լավ է պահել heap-ում։

Ինչու չի խորհուրդ տրվում օգտագործել ենթակա տարածքը բոլոր փոփոխականների համար՝

• Մեծ օբյեկտները կարող են հանգեցնել տախտակի լրացման։
• Տվյալները, որոնք պետք է ապրեն ավելի երկար, քան ֆունկցիայի կանչը, չպետք է պահվեն տախտակում։
• Դինամիկ հիշողության կառավարման և մեծ տվյալների համար ավելի լավ է օգտագործել heap-ը։

Օրինակ՝

func օրինակ() {
    փոփոխական փոքր_արժեք = 10  // պահվում է տախտակում
    մեծ զանգված = [Int](repeating: 0, count: 1000000) // մեծ հիշողություն հատկացվում է heap-ում
}